Dorota Kamińska

Tapeta na pulpit – bukiecik konwalii

Dorota Kamińska — Tue, 08 May 2012 21:48:14 +0000

Po kliknięciu obrazek otworzy się w nowym oknie. Można wtedy kliknąć w niego prawym przyciskiem i wybrać opcję zachowania obrazu na dysku twardym komputera.

Tapeta na pulpit - bukiecik konwalii

Rozdzielczości ekranu:

2560 x 1600 | 2560 x 1440 | 1920 x 1200 | 1920 x 1080 | 1680 x 1050 | 1600 x 1200 | 1600 x 900 | 1440 x 900 | 1366 x 768 | 1280 x 1024 | 1280 x 960 | 1280 x 800 | 1280 x 768 | 1152 x 864 | 1024 x 768 | 800 x 600

Tapety na iPad i iPhone:

iPad (2048 x 2048)
iPhone 3 (200 x 300)
iPhone 4 (640 x 960)

Restauracje w Łodzi – kuchnia (nie)tylko regionalna

Dorota Kamińska — Thu, 03 May 2012 17:17:46 +0000

W lipcu 2011 wpadłam na krótko do Łodzi i zgodnie z Waszymi sugestiami odwiedziłam kilka restauracji, poszukując potraw regionalnych, charakterystycznych dla tego miasta i okolic oraz nowych, kolorowych, prostych i szybkich dań.

Będąc w Łodzi miałam tylko jeden dzień na zwiedzanie, dlatego zdążyłam odwiedzić zaledwie kilka restauracji.

Restauracje w Łodzi – kuchnia (nie)tylko regionalna - film Full HD

Obejrzyj film bezpośrednio na YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=a0bL-J4aBK8

Podziękowania za udostępnienie lokalu i smaczne potrawy:

Zaraz Wracam Bistro - ul. Piotrkowska 101, Łódź
Restauracja Polska - ul. Piotrkowska 12, Łódź
U Szwajcara - Tymienieckiego 22/24, Łódź

Anatewka – ul. 6 sierpnia 2/4, Łódź

Warsztaty kulinarne Paclan w restauracji Marina

Dorota Kamińska — Tue, 01 May 2012 21:37:55 +0000

Warsztaty kulinarne Paclan z restauracją Marina

W sobotę, 21 kwietnia, miałam okazję uczestniczyć w warsztatach kulinarnych organizowanych przez firmę Paclan wspólnie z restauracją Marina we Wrocławiu. Razem z tamtejszymi kucharzami naszym zadaniem było przygotowanie przystawki, zupy, dania głównego i deseru. Pod czujnym okiem szefa kuchni, w wesołym gronie, przy dopisującej, słonecznej pogodzie, stworzyliśmy potrawy, jakie na co dzień można zjeść w Marinie.

Relacja z warsztatów kulinarnych Paclan w restauracji Marina – film Full HD

Obejrzyj film bezpośrednio na YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=i5Jyhz3SC00

Pozdrawiam stolik nr 1 przy oknie . W filmowaniu pomagała mi Venila Kostis, a razem z nią dzielnie pozowały i użyczały swoich dłoni i prezentowały kulinarne umiejętności Kasia i Ewelina.

Venila i Ewelina

Przygotowaliśmy dwudaniowy obiad ze starterem i deserem. Pierwszą potrawą był tatar z łososia. Szef kuchni podpowiadał, że szalotka powinna być bardzo drobno pokrojona, a ryba nieco grubiej – zbyt rzadki tatar, rybna papka, nie smakuje zbyt dobrze, dlatego powinny być w nim wyczuwalne niewielkie kawałki rybiego mięsa. Tatara doprawia się do smaku solą i pieprzem, a sok z cytryny, który ścina białko i zmienia kolor łososia, dodajemy tuż przed samym podaniem, a jeszcze lepiej, kiedy każdy wyciśnie go na łososia samodzielnie.

Tatar z łososia

Zupa cebulowa na białym winie przygotowana w bardzo prosty sposób – ugotowana na pokrojonej w piórka cebuli, wywarze drobiowym i białym winie, z dodatkiem pleśniowego sera i grzanką.

Florencka zupa cebulowa

Kaczka, mięso, które w restauracjach piecze się w niskiej temperaturze, najlepiej w foliowym rękawie i rumieni skórkę, żeby była apetycznie brązowa i chrupiąca. Można upiec ją też bez skórki, a do pieczenia wykorzystać zarówno suszone jak i świeże zioła oraz przyprawy. W klasycznej wersji, po polsku, kaczkę przygotowuje się z jabłkami.

Kaczka z jabłkami i puree z selera

Gruszki w syropie przygotowuje się, gotując je z wodą z cukrem i octem, najlepiej balsamicznym lub białym, winnym, choć można też dodać zwykły ocet spirytusowy. Ugotowane, ale niezbyt mocno, żeby się nie rozpadły, udekorowaliśmy świeżymi truskawkami i musem czekoladowym z roztopionej, ostudzonej, gorzkiej czekolady wymieszanej z ubitą na sztywno kremówką.

Gruszka w syropie

To były bardzo sympatyczne warsztaty . Dzięki za miłą zabawę i pozdrowienia dla całego stolika przy tarasie oraz dla Pawła, autora poniższej fotografii .

fot. Paweł Bielecki

Mleko od szczęśliwej krowy

Dorota Kamińska — Wed, 25 Apr 2012 07:03:40 +0000

Cielaczek

Mamy jajka od szczęśliwych kur, zwłaszcza tych mieszkających w kurniku u mojej babci, a znacznie rzadziej wspomina się o mleku od szczęśliwej krowy. A to właśnie od jej dobrostanu, czyli bezstresowego chowu w odpowiednich warunkach, zależy zarówno ilość jak i smak dawanego mleka.

Otrzymałam niedawno małą przesyłkę od kochającej naturę krowy Danki, która zaprosiła mnie do zwiedzania swojej obory. Zobaczcie jak żyją sobie krowy, którym jest w życiu wyjątkowo dobrze i jak powstaje smaczne mleko, które potem wykorzystuje się do produkcji jogurtów, kefirów i śmietany Danone.

Zanim opowiem Wam jak wyglądał mój dzień spędzony w oborze, zapraszam Was do udziału w przyjemnym konkursie. Danone chce w nim stworzyć mapę miejsc w Polsce, w których natura wiedzie swój prym. Jeśli znacie miejsca oddalone od cywilizacji, w których dobrze się Wam odpoczywa albo w których produkuje się naturalne, niewspomagane sztucznymi dodatkami jedzenie, podzielcie się nimi w aplikacji na Facebooku.

Jak powstaje dobre mleko – relacja z wizyty u dostawcy Danone

Obejrzyj film bezpośrednio na YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=avdlDswVEec

Z Wrocławia do Warszawy dotarłam w 45 minut (niech żyją tanie linie lotnicze ), gdzie czekał już na mnie i na pozostałych blogerów bus, który zabrał nas do oddalonego ok. 100 km od Warszawy Goworkowa. W busie zorganizowano dla nas zabawę zapoznawczą, w której odpowiadaliśmy na pytania tj. ile waży krowa, ile mleka daje w ciągu dnia, ile wody wypija, ile ma żołądków. Potrafilibyście na nie odpowiedzieć? Nasze odpowiedzi bywały bardzo rozbieżne, nawet jeśli ktoś krowę już kiedyś widział, bo miał babcię na wsi .

Kto poprawnie odpowiedział, dostawał… krówkę

Na miejscu dostaliśmy do ubrania specjalne stroje ochronne – każdy z nas przyjechał z innej części Polski, przywożąc na swoim ubraniu i obuwiu różne zarazki. Dzięki supermodnym kombinezonom i folii ochronnej na buty te zarazki nie przedostały się do obory i krowom oraz ich mleku nie groziła żadna infekcja. To trochę tak jak z wyjazdem do Egiptu czy Turcji – trzeba uważać na tamtejszą wodę, żeby nie złapać nieznanej flory bakteryjnej.

Najmodniejszy kolor tego roku

Przyszedł czas na zwiedzanie obory, w trakcie którego dowiedzieliśmy się sporo ciekawostek. Danone od dłuższego czasu prowadzi Program Zrównoważonego Rolnictwa, wspierając te gospodarstwa, które spełniają określone normy, nie tylko unijne. A ich spełnianie to nie tylko dbanie o środowisko i dobre warunki życiowe krów. To także opłacalny biznes dla rolnika, który dzieki temu wyprodukuje większą ilość smacznego mleka.

Krowy, które żyją w tzw. dobrostanie, mają zapewnioną odpowiednią przestrzeń do życia. W dowolnym momencie mogą jeść, położyć się, wyciągnąć nogi i głowę i spokojnie przeżuwać. Mają też zainstalowane w oborze czochradło – specjalne szczotki, do których ustawia się kolejka krów lubiących się czochrać . Serio! Krowy to sprytne i inteligentne zwierzęta, które potrafią nawet bawić się w berka.

Aaa…le szorstki język ma ta krowa!

Zapewnienie dobrostanu krowom to dbałość o higienę – wysprzątana obora, w której nie czuć przykrego zapachu, przewietrzona, o odpowiedniej temperaturze, a w słoneczne dni – duże pastwisko. To także odpowiedni pokarm – przygotowana z naturalnych składników mieszanka, tzw. sałatka, o składzie kontrolowanym przez rolnika.

Krowy doi się dwa razy dziennie, a idąc do udoju, przechodzą przez specjalny „dołek” wypełniony płynem odkażającym i pielęgnującym racice. Taki „krowi manicure” jest szczególnie ważny – zapobiega okulawieniu zwierzęcia. Krowa lubi być wydojona, zwłaszcza gdy dojarki zostały zaprojektowane tak, żeby symulować delikatne ssanie wymion przez cielaka. Wymię przed dojeniem dokładnie się myje, w razie potrzeby nawilża się je specjalnym kremem. Im więcej wydzielonej oksytocyny (hormon miłości), tym więcej mleka. Dlatego krowa, która cierpi, którą coś boli, która nie ma zapewnionym odpowiednich warunków życiowych i pożywienia, będzie dawała gorsze mleko albo nie da go w ogóle.

Centrum dowodzenia rolnika

Mleko od krowy, przez dojarkę, trafia bezpośrednio do dużego schładzacza. Tutaj jest schłodzone – z temperatury ok. 30 st. C do niecałych 3 st. C i cały czas mieszane. W takiej postaci trafia do Danone i jest przewożone do fabryki produkującej mleczne przetwory, w tym także nowe jogurty Danone Natura.

Schładzacz mleka

Krowy nakarmione, a nasze zwiedzanie dobiegło końca.

Uroda, rozrywka z humorem i kuchnia w jednym miejscu

Teraz czas na ucztę dla blogerów przygotowaną przez gospodarza. W czasie obiadu przedstawiciele Danone opowiedzieli nam jeszcze wiele ciekawostek o krowach, a chętni mogli też porozmawiać z behawiorystką i psychologiem zwierzęcym nie tylko o krowach, ale o swoich psach i kotach i ich zachowaniu. Chociaż na mleko prosto od krowy było jeszcze za wcześnie, zostaliśmy ugoszczeni dwudaniowym, domowym obiadem, ciastami, owocami i pyszną, wiśniową nalewką, która jeszcze bardziej poprawiła nasze humory i w drodze powrotnej do Warszawy mieliśmy naprawdę wesoły autobus .

Uczta dla blogerów

Fot. Krzysztof Kuczyk / www.cukry.com.pl

P.S. Zobaczcie też relacje innych blogerów i więcej zdjęć: Alina, Zuch, Chatolandia, Ola, Kuchareczka

Potrawy na Wielkanoc w moim domu

Dorota Kamińska — Fri, 30 Mar 2012 23:22:39 +0000

O ile dania wigilijne mogą znacząco różnić się w poszczególnych regionach Polski, na Wielkanoc w większości domów serwujemy podobne potrawy, a obfite, jedzone powoli śniadanie wielkanocne często przeradza się w świąteczny obiad. W moim domu rodzinnym i u mojej babci od lat trzymamy się tradycji, przygotowując co roku te same potrawy. Na eksperymenty pozwalamy sobie jedynie przy ciastach, choć pascha wielkanocna to już mój numer popisowy, którego przygotowania nie potrafię sobie odmówić od kilku lat i który stał się naszym tradycyjnym, wielkanocnym deserem.

Oto potrawy, które goszczą u nas na Wielkanoc. Ciekawa jestem, czy Wasze menu będzie podobne – a może podajecie jakiś nietypowy „punkt wielkanocnego programu”?

Śniadanie wielkanocne

Żurek na zakwasie
Wielkanocne pisanki ze święconki
Biała kiełbasa z cebulą
Pasztet z kurczaka
Rolada z boczku
Szynka wielkanocna
Ćwikła
Jako dekoracja i dodatek do chleba: baranek z masła

Obiad wielkanocny

Pieczony kurczak lub pieczona kaczka z jabłkami
Bigos
Purèe ziemniaczane
Buraczki
Surówka coleslaw z sosem winegret
Sałatka jarzynowa

Desery wielkanocne

Błędy językowe

Dorota Kamińska — Wed, 28 Mar 2012 21:00:29 +0000

Pracując we własnym domu, często pozwalam sobie na „luksus” jakim jest włączenie telewizora, żeby „coś leciało w tle”, zwłaszcza o poranku, kiedy stacje telewizyjne emitują programy śniadaniowe. A do tych programów, jak wiadomo, zaprasza się różnych ludzi i widz w ciągu tygodnia, po obejrzeniu różnych programów, w połączeniu z oglądanymi reklamami, czytanymi artykułami w Internecie oraz, przede wszystkim, pojawiającymi się pod nimi komentarzami, może załamać się słuchając i widząc, jak na co dzień w mowie i piśmie jest kaleczony jego ojczysty język. Pomijając błędy ortograficzne, tak powszechne, od kiedy naszymi narodowymi chorobami stały się dysleksja i dysortografia, w słowie mówionym błędy zdarzają się nader często, a osoby je popełniające nierzadko robią to zupełnie nieświadomie, bo tak samo mówią ich rodzice, znajomi albo, co gorsza, nauczyciele. O radiu i telewizji nie wspomnę .

W programach kulinarnych często słyszy się „Biorę dwieście gram mąki”. Gramów, moi drodzy, gramów. Nie biorę przecież pięciu kilogram mąki czy pięciuset mililitr wody.

„Należy to ująć w cudzysłowiu” – mówi przed kamerą prowadząca wywiad ze znanym aktorem. Błąd tu się zdarza w druku i mowie: nie w cudzysłowiu, a w cudzysłowie.

„Te listy można wziąść” – oznajmia mi codziennie listonosz. A przecież ja doskonale wiem, że mogę je braść . Wziąć!

„Cofnij do tyłu” – instruował mnie instruktor na kursie prawa jazdy. A do przodu mogę cofnąć?

„Lecz nagle możesz zacząć spadać w dół… To już nie to samo” – śpiewa De Mono. To nie to samo co spadać w górę, faktycznie .

„Poszłem, wzięłem, wyszłem, przyszłem„. Przecież tego uczą już w podstawówce.

„Poszedł po najmniejszej linii oporu”. To przecież opór ma być najmniejszy, nie linia . Linia najmniejszego oporu.

„Zamrażalka” – czytam u jednej z blogerek kulinarnych. Zamrażarka. Albo zamrażalnik.

„Ten utwór bardzo na mnie oddziaływuje„ - wyznaje w jednym z wywiadów Natalia Kukulska. Oddziałuje, pani Natalio, oddziałuje.

„Przekonywujący argument” – „przekonywuje” dziennikarz swojego rozmówcę. Przekonujący albo przekonywający, nie inaczej.

„W roku dwutysięcznym dziesiatym…” – rozpoczyna prezentację prelegent na konferencji. A Druga Wojna Światowa to kiedy wybuchła? W tysiąc dziewięćsetnym trzydziestym dziewiątym? „W roku dwa tysiące dziesiątym” się mówi .

„Mój tato uwielbia moje leczo” – to moja własna twórczość . Niedawno uświadomiono mi, że przecież „tato” to wołacz, a w mianowniku jest „tata„.

Znacie inne przykłady błędów w mowie, z którymi często spotykacie się w rozmowach z innymi? A może stykacie się na co dzień się z inną, ciekawą twórczością słowną w Internecie, radiu, prasie i telewizji? Podzielcie się przykładami w komentarzach.

Współpraca z blogiem kulinarnym

Dorota Kamińska — Fri, 16 Mar 2012 23:30:35 +0000

Obserwując rozwój wydarzeń związanych z „niewypałem” współpracy marki Bakal z blogerkami kulinarnymi, od razu myślę o propozycjach, które sama regularnie otrzymuję i które niezmiennie sprawiają, że z niedowierzaniem przecieram oczy, po czym szeroko otwieram je ze zdziwienia. W ciągu całego tygodnia przychodzi ich z reguły po kilka i czasem są tak, nazwijmy to, zaskakujące, że z trudem po raz kolejny kopiuję i wklejam swoją standardową, przygotowaną specjalnie na tę okazję odpowiedź.

Na szczęście jest na rynku kilka firm, które potrafią współpracować z blogerami, w tym również z nami, „kulinarkami” i zanim przejdę do dalszej części artykułu, za miłą współpracę reklamową, która trwa nieprzerwanie od września 2011 roku, chciałabym podziękować Makro Cash and Carry, w którym zaopatruję się w produkty, które od czasu do czasu pokazuję w moich filmach, firmie Intel za to, że wyszła poza branżę IT i przekazała mi bardzo fajnego ultrabooka czy sklepowi Włoszczyzna, dzięki któremu mam całą szufladę silikonowych foremek i innych akcesoriów do pieczenia ciast. Na pochwałę zasługuje też na pewno agencja Blog Ninja Mirka Połyniaka, którego uważam za jednego z największych ekspertów w dziedzinie współpracy na linii bloger-agencja i z którym współpracowałam przy kampanii promującej projekt Koalicja RSM.

A od wczoraj w blogosferze kulinarnej oburzenie wywołane przez firmę Bakal i jej nieprofesjonalne podejście do współpracy z blogerkami kulinarnymi. Nie będę wdawać się tu w szczegóły, bo zostały już nakreślone choćby we wstępie artykułu Szymona Ślipko i znajdziecie tam zdjęcie nieoznakowanych produktów rzekomo wartych 100 zł, które otrzymała blogerka, ale napiszę, co sądzę o pewnych propozycjach współpracy przesyłanych mi przez różne, te mniej i te bardzo dobrze znane firmy. Mam nadzieję, że to przeczytają i wyciągną wnioski i celowo pomijam imiona, nazwiska i nazwy marek, a czasem nieco upraszczam treść cytowanej korespondencji.

Współpraca „na ty”

Może jestem staroświecka, ale nic nie jeży mi włosów na głowie bardziej niż e-mail od przedstawiciela firmy lub agencji, w którym czytam:

„Cześć! Od jakiegoś czasu uważnie śledzę Twojego bloga i jestem pod ogromnym wrażeniem ilości przepisów, jakości zdjęć i filmów i zaangażowania, jakie w to wkładasz” – to jeden ze standardowych tekstów.

Przedstawiciele firm czy pracownicy agencji często kopiują i wklejają taki tekst do wszystkich maili wysyłanych do blogerek i blogerów kulinarnych, albo upraszczają sobie sprawę, wysyłając wiadomość do całej bazy adresowej jednocześnie (pół biedy, jeśli nasze adresy umieszczą w kopii ukrytej). Zawsze korci mnie, żeby użyć wtedy opcji „odpowiedz wszystkim” . A mój włos jeży się na głowie, ponieważ w tym roku kończę 32 lata i o ile nadawca wiadomości nigdy nawet nie skomentował żadnego mojego wpisu na blogu czy stronie fanów na FB, a z reguły ma tyle lat, że mogłabym być jego/jej matką, dlaczego pisze do mnie „na ty”? Zwykle odpisuję wtedy w formie grzecznościowej „Pani/Panu” i włos jeży mi się ponownie, kiedy taka osoba znów do mnie pisze i nadal, z uporem maniaka, odzywa się do mnie jak do swojej kumpeli ze szkolnej ławy.

Współpraca za mąkę, budyń, jogurty

Blogerzy technologiczni dostają komputery czy tablety, a blogerki kulinarne otrzymują propozycje testów jogurtów, mąki i budyniów. Oczywiście, jogurty, mąki i budynie mogą być różne, ale czy nie uważacie, że recenzja mąki jednej marki na blogu to po prostu jej reklama? I to niekoniecznie w odczuciu autora wpisu, bo ten często faktycznie rekomenduje na blogu produkt, z którego jest zadowolony i którego używa, ale w odczuciu firmy? To jest darmowa reklama – tzn. tania reklama – za jogurt . Oczywiście, każdy wycenia swoją pracę tak jak chce, a dla bloga notującego niewielką liczbę odwiedzin miesięcznie taka przesyłka, nawet o wartości 100 zł, może być atrakcyjnym wynagrodzeniem (sama godziłam się na taką współpracę 3 lata temu, jak odwiedzało mnie 50 osób dziennie). Problem w tym, że agencje zdają się nie odróżniać blogów większych od mniejszych i tym samym najpopularniejsze polskie blogerki, które odnotowują więcej wizyt miesięcznie na blogu niż wynosi nakład niejednego poczytnego pisma kulinarnego, dziwią się, skąd komuś mógł przyjść do głowy pomysł wysłania tak żenującej propozycji. Gorzej: firmy wydają krocie na reklamę w telewizji, radiu i prasie kolorowej, współpracują z sieciami reklamowymi, którym płacą niemałe pieniądze, a budżet na działania w blogosferze często w takiej firmie z góry zakłada się zerowy, bo przecież „one i tak zrobią to za darmo”.

Współpraca „na warsztaty kulinarne”

„Pani Doroto, serdecznie zapraszamy Panią na warsztaty kulinarne, które odbędą się w znakomitej warszawskiej restauracji, a poprowadzi je najbardziej znany szef kuchni w Polsce. Uprzejmie prosimy o potwierdzenie przybycia” – czytam podobne zaproszenie w czterech mailach przysłanych do mnie w ciągu ostatnich 30 dni.

„Witam, jestem spoza Warszawy, czy przewidzieli może Państwo transport i nocleg dla blogerów?” – pytam.

„Witam, transport i nocleg są we własnym zakresie uczestników, ale mimo wszystko mamy nadzieję, że Pani przyjedzie”.

I tutaj wypadałoby odpisać:

„Dojazd do Warszawy kosztuje mnie ok. 250 zł w obie strony. Pociąg jedzie do stolicy przez 7 godzin, dlatego konieczny będzie nocleg, zapewne w cenie ok. kolejnych 250 zł, bo nie muszę spać w luksusowym hotelu. Udział w warsztatach zobowiąże mnie do przygotowania relacji na blogu. Ziścił się koszmar blogerek i blogerów kulinarnych: trzeba dopłacić, żeby kogoś zareklamować”.

Współpraca „na jurora”

„Pani Doroto, organizujemy konkurs promujący naszą markę w internecie i szukamy jurora, który oceniłby nadsyłane prace” – czytam w mailu od pewnej znanej sieciówki z wyposażeniem wnętrz. „W zamian za poświęcony na przejrzenie ok. 100 prac czas proponujemy promocję Pani bloga w naszym serwisie i wszystkich materiałach związanych z konkursem”.

„Pal licho, trochę dużo tych prac, ale mogłabym się podlansować” – myślę i od razu czytam dalszą część wiadomości:

„Oczywiście chcielibyśmy, żeby na bieżąco relacjonowała Pani przebieg konkursu na swoim blogu, w celu uwiarygodnienia rzetelnego wyboru zwycięzców i zaangażowała Czytelników w wyrażanie swoich opinii, za co najciekawsze wypowiedzi nagrodzimy kubkami, a w zamian za Pani pracę też przygotowaliśmy prezent”.

Przeliczam w pamięci potencjalną wartość poszczególnych produktów i wychodzi mi, że przez miesiąc nie tylko się napracuję, ale będę promowała tę znaną markę na łamach mojego bloga i dostanę za to zestaw kubków i ściereczek za 100 zł. Może za 150. Grzecznie odpisuję, na jaką kwotę wyceniłabym taką współpracę (a jest ona duuużo wyższa), czytam jeszcze maila z odpowiedzią, że „firma rozumie, oczywiście, ale chodziło „tylko” o to, żeby Pani została jurorem”. Jestem przepracowana, może coś przeoczyłam. Dzwonię do koleżanki „po fachu”, też blogerki, bardziej „poczytnej” ode mnie. Też dostała tę ofertę. Zrozumiała ją tak samo jak ja. To teraz ja już naprawdę nic nie rozumiem .

Współpraca „informacja prasowa”

Bardzo lubię czytać informacje prasowe, dzięki którym wiem co dzieje się na rynku i jakie nowe produkty warto byłoby kupić. Ale nigdy nie publikuję informacji prasowych i przed zapytaniem mnie o to, kiedy dana informacja zostanie zamieszczona na Pozytywnej Kuchni, warto byłoby poklikać trochę po blogu i zorientować się, że nie mam nawet odpowiedniego działu, do którego mogłabym to wrzucać .

Współpraca „na wymianę linkami”

„Wymieńmy się linkami, ja polecę u siebie na stronie Twojego bloga, a Ty na blogu mój sklep” – czytam we wtorek rano, popijając ulubioną herbatę.

„Dziękuję, niestety nie wymieniam się linkami” – odpowiadam.

Współpraca „na udostępnianie przepisów i zdjęć w zamian za autopromocję”

„Robisz bardzo piękne zdjęcia i pobraliśmy sobie kilka, polecając je na naszej stronie” – pisze przedstawiciel z agregatora przepisów kulinarnych.

„Witam, proszę o usunięcie fotografii i tekstów umieszczonych bez mojej zgody na Państwa stronie. Jeśli uznam Państwa stronę za interesującą, sama się tam zarejestruję i pozwolę pobierać moje fotografie przez kanał RSS”.

„Pani Doroto, bardzo chcielibyśmy skopiować Pani przepisy na naszą stronę i polecić naszym czytelnikom, oczywiście linkując do źródła, co będzie dla Pani fantastyczną formą promocji” – czytam wielokrotnie, w różnych wersjach.

„Witam, w te linki i tak nikt u Państwa nie kliknie, a skoro Państwa czytelnicy znajdą moje przepisy na Państwa stronie, niby po co mieliby czytać je drugi raz u mnie?” – chcę odpisać, ale grzecznie dziękuję za propozycję współpracy i odmawiam.

Zastanawia mnie zawsze, co by te wszystkie agencje powiedziały, gdybym zaproponowała im przeprowadzenie miesięcznej kampanii PR promującej mojego bloga w zamian za dobre ciasto, a może nawet i dwa.

Napiszcie o swoich mailowych przygodach związanych ze współpracą na linii bloger-firma lub bloger-agencja. Może uda nam się stworzyć kolejną kategorię? :)

Kaczka dziwaczka

Dorota Kamińska — Mon, 12 Mar 2012 23:23:50 +0000

Nad rzeczką, opodal krzaczka, mieszkała kaczka dziwaczka,
co skrzydła jednego nie miała, bo mama ucięła, a babcia kazała.

-Tu mało mięsa, to do rosołu. – Mamo, ta kaczka ozdobą stołu
i przy okazji w przepisie sponsora, a teraz wygląda jak jakaś chora!
Jak ona będzie na stole leżała i mi na zdjęciu źle wyglądała?

Spojrzała mama i pospieszyła, chwyciła za igłę i skrzydło… doszyła.

Kaczka pieczona ze skrzydłem przyszytym, o smaku jabłek tak znakomitym!

Ministra, murarka, saperka

Dorota Kamińska — Mon, 05 Mar 2012 23:21:03 +0000

Miłe Panie! Jak to możliwe, że w USA mamy następujące zawody: dermatologist, doctor, politician, teacher i wiele innych, które, obstawiam, bo nie mam 100% pewności, brzmią tak samo zarówno gdy dotyczą kobiet jak i mężczyzn, a u nas postuluje się o stworzenie osobnych nazw zawodów wykonywanych przez kobiety?

„Dermatolożka”, „psycholożka” – może nie kaleczą naszych uszu, ale „ministra”? Może lepiej „ministerkini” albo „ministerka”? Do tego „murarka”, „marynarka”, „saperka”, „nurkini” i „posłanka”, która, choć od lat zadomowiona w naszej mowie, niezmiennie kojarzy mi się z posłanym tapczanem .

Obejrzałam dziś program „Tomasz Lis na żywo”, w którym toczyła się dyskusja na temat idei wprowadzenia takich tworów do naszego ojczystego języka i wysłuchałam wielu argumentów za i przeciw. Jestem kobietą i gdybym była doktorem, mechanikiem samochodowym, rajdowcem albo ministrem, umarłabym ze śmiechu, gdyby ktoś oficjalnie wypowiedział się o mnie „doktorka”, „mechaniczka”, „rajdowczyni” albo, o zgrozo, „ministra”! Jestem za równouprawnieniem w wykonywaniu zawodów, które zostały zdominowane przez mężczyzn, którzy, brzydko mówiąc, pchają się do władzy, zostając szefami kuchni (i to ich przeświadczenie, że mężczyźni są w tym najlepsi; dziwne, że tak się hurtem nie pchają do gotowania w domowym zaciszu, gdzie w ten sam sposób można wykazać swoją rzekomą wyższość w gotowaniu ), politykami, prezesami, generałami czy nawet kurierami. Jednocześnie uważam, że nie musimy być żołnierzami albo budowlańcami, skoro fizycznie jesteśmy słabsze od mężczyzn i nie ma sensu udowadniać na siłę, że jest inaczej, choć znane są przecież wyjątki.

Miłe Panie, skoro już walczymy o równouprawnienie, czy naprawdę wierzycie w to, że kobiety zaczną być traktowanie poważnie i na równi w polityce i innych dziedzinach, które są domeną mężczyzn, kiedy wymyślą sobie oddzielne nazewnictwo zawodów z tychże dziedzin? Może raczej narażą się na dodatkowy, niepotrzebny śmiech i kolejne poniżenie? Czy żyjecie, jak Kazimiera Szczuka, w przeświadczeniu, że Wasze córki, od dziecka mając styczność z nowym nazewnictwem, napotkają w życiu mniej trudności przy konkurowaniu o stanowiska w tych zawodach z mężczyznami?

Może zamiast tworzenia niepotrzebnych kombinacji językowych, wpajajcie córkom od dziecka wartości takie jak silna wola, wytrwałość i kształtujcie ich otwarte umysły. Niech wiedzą, że ich życie nie musi się skończyć na serwowanej przez seriale telewizyjne i kolorowe pisma papce w postaci konieczności znalezienia męża, kupowania modnych ubrań, robienia makijażu, gotowania, wiary w horoskopy, urodzenia dziecka przed trzydziestką i prac domowych, do których „zostały stworzone”, urlopu macierzyńskiego, pracy w korporacji albo budżetówce i stania w kolejce o miejsce dla dziecka w żłobku. Może wychowajcie synów pomocnych swoim przyszłym żonom, partnerów w domowych obowiązkach, którym obce będą seksizm i stereotypy. Dopóki nie wykrzewimy postawy „kobieta gotuje, pierze i sprząta, a mężczyzna naprawia usterki i wynosi śmieci”, żadna „ministra” tego świata za nas nie zmieni.

Zbyt dużo brukselki daje nieoczekiwane efekty

Dorota Kamińska — Tue, 28 Feb 2012 13:04:39 +0000

Jeśli ktoś zapytałby mnie jak skutecznie udawać, że jest się w ciąży, od przedwczoraj mam na to patent. To proste.

Za dużo brukselki

Wystarczy, że zjesz zbyt dużo gotowanej brukselki. Potem siedzisz sobie spokojnie przed komputerem i pracujesz, następnie czujesz, że spodnie robią się odrobinę za ciasne, wstajesz i oto efekt, jaki osiąga się zaledwie w 2-3 godziny .

Nawet 4 łyżki kminku popitego wodą nie zdołały sobie z tym poradzić, ale następnego dnia efekt na szczęście ustąpił.

Czy, poza kminkiem, znacie jakieś domowe sposoby na takie brukselkowe, fasolkowe albo i jeszcze inne niespodzianki?